نماینده پژوهشکده محیط زیست دانشگاه تهران در نهمین جلسه "کارگروه تدوین سند جامع حمایت طلبی کنترل الودگی هوا و کاهش تبعات آن بر سلامت" که با مشارکت گروه سلامت و همکاری های بین الملل فرهنگستان علوم پزشکی برگزار شد عنوان کرد: با توجه به این نکته که برنامه‌های ملی کاهش آلودگی هوا که تا کنون ارایه شده است دارای اهداف کمی و مشخص در زمینه کاهش غلظت آلاینده های هوا نبوده است؛ به نظر میرسد تعیین اهداف کمی، مشخص و قابل اندازه‌گیری می تواند ضمن فراهم نمودن امکان پایش برنامه ها، تاثیر قابل توجهی بر اجرای برنامه های جامع کاهش آلودگی هوا داشته باشد.

این جلسه به میزبانی فرهنگستان علوم پزشکی و با حضور اعضای کارگروه به شرح ذیل برگزار گردید. 

1-     دکتر محمد حسین نیک نام قائم مقام گروه سلامت و همکاری های بین الملل

2-     دکتر امیرحسین میرآبادی، نماینده مرکز همکاری های فناوری و نو آوری ریاست جمهوری

3-     دکتر يونس نوراللهی، نماینده مرکز همکاری های فناوری و نو آوری ریاست جمهوری

4-     دكتر حسین یوسفی، عضو هیئت علمی گروه مهندسی انرژی های نو و محیط زیست دانشگاه تهران

5-     دکتر منصور رنجبر، نماینده برنامه عمران سازمان ملل

6-     مهندس مسعود زندی، نماینده سازمان حفاظت محیط زیست

7-     کتر عباس شاهسونی، نماینده وزارت بهداشت

8-     دکتر کاظم ندافی، نماینده پژوهشکده محیط زیست

9-     دکتر محمدصادق حسنوند، نماینده پژوهشکده محیط زیست

10-مهندس محمدرضا خطاطی، نماینده سازمان بهینه سازی مصرف سوخت

11-مهندس مریم نادری، نماینده شرکت کنترل کیفیت هوا

12-مهندس ملوک نجفی، نماینده دفتر محیط زیست و توسعه پایدار شهرداری تهران 

در این جلسه دکتر کاظم ندافی ضمن اشاره به برنامه های پیشین توسعه و طرح های جامع گذشته در زمینه آلودگی هوا ابراز داشت: عدم تعیین اهداف کمی در این برنامه ها موجب شده است در برخی موارد حتی پس از یک دوره 5 ساله برنامه ها با توفیق چندانی روبرو نباشد. وی خاطر نشان کرد تعیین اهداف کمی مشخص و پایش منظم اجازه می دهد تا اگر برنامه مورد نظر پس از یک سال به نتایج مطلوب دست نیافت، اشکالات آن مورد بازبینی واقع گردد.

وی همچنین اضافه کرد، آنچه که نهایتا بر وضعیت سلامت مردم اثر گذار خواهد بود، غلظت آلاینده ها در هوای آزاد است. در نتیجه لازم است معیارهای کمی مورد نظر بطور مسئولانه تعیین شده و هدف نهایی می بایست کاهش آلودگی هوای آزاد باشد. چرا که به عنوان نمونه کاهش تناژ آلاینده های یک بخش بخصوص یا کاهش تعداد مشخصی از خودروهای فرسوده ممکن است لزوما تاثیر محسوسی در بهبود وضعیت هوا نداشته باشند. در نتیجه توصیه می شود سازمان حفاظت محیط زیست با هدف کلان کاهش درصد مشخصی از آلودگی هوا در بازه زمانی معین، سهم سازمان های مختلف از جمله وزارت نیرو، وزارت صنعت، سازمان بهینه سازی مصرف سوخت و غیره در کاهش آلودگی هوا را بر مبنای مطالعات علمی تعیین نماید.

دکتر ندافی در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به متمرکز نبودن برنامه های فعلی گفت: تاکنون برنامه های متعددی در زمینه کاهش آلودگی هوا توسط سازمان های مختلف در نظر گرفته شده و در یک دوره نسبتا طولانی درصد بسیار ناچیزی از تمام این برنامه ها پیشرفت نموده است. وی پیشنهاد کرد بهتر است چند برنامه معدود که بیشترین اثرگذاری را می توانند داشته باشند تعیین شود و تمامی سازمان ها و بودجه های در نظر گرفته شده به جای پراکنده کاری بر روی برنامه های معدود مورد توافق، تمرکز یابند.